MOŻLIWOŚCI PAWILNIUSU

Kolonia Wileńska (Pawilnius) składa się z dwóch podstawowych części – Górna Kolonia Wileńska i Dolna Kolonia Wileńska. Historia Pawilniusu zaczyna się w 1908 roku, kiedy Wileńska kolej stwarza „Wileńskie stowarzyszenie kolejarzy“ i nabywa 80 ha ziemi na budowę miasta-ogrodu. Pierwsze domy zbudowano już w 1911 roku. Cały Pawilnius jest ozdobiony jabłoniami oraz alejami starych lip.

Górny i Dolni Pawilnius jest połączony jedyną na Litwie Tuputyszską serpentyną. Serpentyną potocznie nazywamy drogę, która przebiega przez góry. Różne źródła historyczne świadczą o tym, że ścieżkę przez strome góry miejscowi mieszkańcy wybrukowali 120 – 150 lat temu. Dużą część Pawilniusu zajmuje regionalny park – najmniejszy na Litwie. Park został założony z celem zachowania erozyjnych wzgórzy i krajobrazu doliny Wilenki z naturalnym przyrodniczym ekosystemem oraz dziedzictwem kulturowym.

POMYSŁY ROZWOJU PAWILNIUSU

1. Utrzymanie ulic

Część Pawilniusu już jest zagospodarowana siecią odpływów i wodociągów. Komunikacja drogowa jest dobrze rozwinięta, więc przeszkód dla remontu dróg nie ma. Brak asfaltu na drogach z większym obciążeniem to poważny problem, ponieważ latem ulice podnoszą pył i wszędzie utrzymuje się smog. Nawet po najmniejszym deszczu na drogach pojawiają się duże doły, które przy zamarzkach zostają aż do późnej wiosny.

2. Utrzymanie domów społecznych

W Pawilniusie jeszcze przed 10 laty znajdował się Ośrodek Kultury. Później określono go jako budynek w stanie awaryjnym. Zakończyła się wszelka działalność społeczna i kulturowa. Na dzisiejszy dzień budynek remontują miejscowi mieszkańcy. Przy budynku, odbywają się imprezy, zebrania i zajęcia. Jedno z najważniejszych zadań społeczności Pawilniusu, to zdobycie funduszy na remont budynku Ośrodka Kultury.

3. Ścieżki rowerowe

Pawilnius ciągle zamieszkują młode rodziny, więc rowery stają się popularnym i codziennym transportem. Niestety, sieć ścieżek rowerowych nie jest rozwinięta. W samej dzielnicy możemy lekko i bezpiecznie poruszać się rowerem, lecz połączenia z centrum miasta i Nową Wilejką nie tylko są trudne, ale i niebezpieczne dla rowerzystów. Wąska droga, prowadząca do centrum, przez Juodasis Kelias i Ribiškių Didžioji ulicę ma też bardzo wąski chodnik, co uniemożliwia jazdę rowerem. Taki stan drogi jest niebezpieczny i dla rowerzystów, i dla pieszych. Podobna sytuacja jest również na ulicy Džiaugsmo. Właśnie ta ulica charakterystyczna jest malowniczym widokiem łączącym Górny Pawilnius i Nową Wilejkę. Ulica bardzo potrzebuje oświetlenia i oddzielnej ścieżki rowerowej. Na dzisiejszy dzień rowerzyści poruszają się ulicami wraz z ruchem samochodowym.

4. Przestrzeń publiczna

Pawilnius – ciąg ogrodzonych domów i indywidualnych zagród. W dzielnicy są także bezpiecznie ogrodzone szkoły i kościół. Brak publicznych przestrzeni na spacer, sport czy też odpoczynek. Wyjściem mógłby być sporzątkowany szlak, znajdujący się w regionalnym parku.